چگونه کودکان بیش فعال را تشخیص داده و درمان کنیم؟

چگونه کودکان بیش فعال را تشخیص داده و درمان کنیم؟

بیش فعالی در کودکان معمولا از سنین سه سالگی به بالا آشکار می شود و

شیوع آن در  پسر  بچه ها  بیشتر  از دختران است. تشخیص و درمان بیش

فعالی  در کودکان  نیازمند  مشاوره  با  روانشناس است  لیکن برای آشنایی

والدین  با ویژگی های کودکان  بیش  فعال و روشهای درمان  آن ،  خواندن

مقاله زیر را به والدین توصیه می کنیم:

 

با پیمان حاضر در ادامه مطلب همراه باشید…

به  نقل از نی نی سایت علیرضا سفید چیان درباره عارضه بیش  فعالی  در

کودکان گفت : بیش فعالی یک اختلال روانپزشکی کودکان با شیوع ۳ تا ۷

درصد در مقطع  ابتدایی است  که  در  بعضی از  موارد در سنین بزرگسالی

هم ادامه  می یابد، در اصطلاح علمی به آن ADHD  هم گفته می شود . وی

در ادامه افزود: اختلال بیش فعالی شامل ترکیبی از مشکلات از قبیل عدم

توانایی در حفظ توجه ، فعالیت زیاد و رفتارهای ناگهانی است در پسران

حدود سه تا پنج برابر بیشتر از دختران رخ می دهد و اغلب از سه سالگی

پدیدار  می شود ، در پسران علائم بیش فعالی  بیشتر به صورت تحرک  و

فعالیت زیاد و در دختران به صورت بی توجهی دیده می شود.


انواع اختلال ADHD

متخصص روانپزشکی درباره  نوع  اول  اختلال  بیش  فعالی  عنوان  کرد

: نوع اول  ADHD  ترکیبی است که  شامل  بی توجهی ، بیش فعالی است،

معمولا  این کودکان نمی توانن د کارهایشان را تمام کنند و همیشه  آشفته

و حواس پرت بوده و در زمینه تحصیلی با مشکل روبرو هستند، اصطلاحا

گفته می شود که مغز این کودکان از نظر سرعت  مانند  یک  ماشین  فراری

است، اما ترمز آن ها از نوع دوچرخه است یعنی ذهن آن ها در حال مسابقه

است و در زمان لازم نمی توانند سرعتشان را کم کنند; این نوع بسیار شایع

است و در پسرها هم بیشتر دیده می شود.سفیدچیان، در توضیح نوع دوم

یعنی پرتکانش گری اذعان داشت: در پرتکانش گری کودکان معمولا دونشانه

پرتحرکی و تکانش گری را نشان می دهند اما  توجه  خوبی  دارند ، همچنین

مرتکب  کارهای خطرناکی نظیر بالارفتن از دیوار،کمد می شوند و مرتب  در

حال دویدن، پریدن و تکان دست ها هستند، این کودکان بسیار پرحرف بوده

و حرکاتی بی جا، نامناسب و خشن از خود نشان می دهند و در مجموع نمی

توانند  در جای خو آرام بگیرند.متخصص روانپزشکی  با اشاره به نوع سوم

که در دختران شیوع بیشتری دارد، گفت: نوع سوم ADHD بی توجهی است،

در واقع کودکان بی توجه بیش فعال نیستند به طوری که مدرسه شکایتی از

بیش فعالی این کودکان ندارد، اما این کودکان در تمرکز  و دقت دچار مشکل

هستند و توان دقت به جزئیات را ندارند، وسایل خود  را گم می کنند  و نمی

توانند به حرف والدین یا معلم به دقت گوش دهند.

 

بیش فعالی در کودکان

 

چگونگی تشخیص ADHD

سفید چیان ، درباره چگونگی تشخیص این اختلال تصریح کرد: هیچ تست

آزمایشگاهی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد ، لذا تشخیص ما  متکی

بر پاسخ  بیمار به سوالات و توضیحات خانواده است ، همچنین با  ارزیابی

که  ما از  معلمین و اولیا می کنیم به مشکلات کودک در مدرسه پی خواهیم

برد.البته مجموعه ای از تست های روانشناختی در تشخیص این اختلال  به

کمک ما می آیند.متخصص روانپزشکی گفت: در واقع کودک مبتلا به ADHD

باید ترکیبی از علائم بی توجهی، بیش فعالی و تکانش گری را حداقل به مدت

شش ماه داشته باشد و البته علائم باید فرد را دچار مشکل کرده باشند.سفید

چیان، با تأکید بر این که تشخیص این بیماری فقط برعهده روانپزشک است ،

بیان کرد :  بسیاری  از  والدین و اولیا مدرسه در  تشخیص بیش فعالی  دچار

اشتباه می شوند ، یعنی  شلوغی  و شیطنت یک کودک حتما به معنای  وجود

اختلال ADHD نخواهد بود، باید در نظر داشته باشیم که در بعضی از بچه ها

اضطراب  و افسردگی و بیماری هایی که بر روی مغز تأثیر می گذارند  علائم

می تواند  تقلید کننده علائم بیش فعالی باشد که این تشخیص های افتراقی

بر عهده روانپزشک است.در بعضی مواقع هیچ اختلال روانی وجود ندارد و

فقط  با قرار گرفتن در  یک موقعیت  استرس زا  تغییرات  رفتاری  در  کودک

مشاهده می شود ، مثلا کودکی که در محیط با طلاق والدین یا مرگ یکی  از

اعضای خانواده  روبرو می شود نسبت به این وقایع تغییرات رفتاری خواهد

داشت.مجموعا همپوشانی یکسری از علائم و دریافت شرح حال پزشک را در

تشخیص اختلال ADHD یاری خواهد کرد.


دلایل ابتلا به اختلال ADHD

متخصص  روانپزشکی  در  پاسخ به علت ابتلای کودک به عارضه بیش فعالی

تصریح کرد : دلیل قطعی این بیماری ناشناخته است،  اما  یکسری از  عوامل

مطرح  در  ایجاد  این  بیماری  موثر هستند  از جمله  علل  وراثتی  و ژنتیکی ،

اختلال  در  سیستم  های عصبی ،  آلودگی ها و سموم محیط مانند برخی  از

فلزات سنگین  ، نوزادان زودرس  و همچنین مادرانی که به مواد مخدر، الکل

یا سیگار  معتاد  هستند  ،  بیشتر در معرض این عارضه قرار خواهند داشت.


عوارض و خطرات بیش فعالی در صورت عدم درمان

سفیدچیان، پیرامون خطرات درمان نکردن اختلال بیش فعالی گفت: کودک

بیش فعال زندگی را برای والدین سخت میکند یعنی کودک دچارافت عملکرد

آموزشی و تربیتی خواهد شد، معمولا این کودکان درمحیط مهد ومدرسه با

سایرهمسالان مشاجره ودرگیری دارندو در صورت درمان نشدن این  کودکان

در آینده عزت نفس پایینی خواهند  داشت  و در تعامل و  برقراری ارتباط با

بزرگسالان  دچار  مشکل می شوند .امکان ریسک  اعتیاد  یا  سایر  رفتارهای

بزهکارانه  در  آن ها  بیشتر  می شود  یعنی در صورت عدم  درمان  با  سایر

اختلالات روانپزشکی مانند ناتوانی در ایجاد ارتباط، افسردگی ، اضطراب ،

بیش عصبی، لکنت زبان، ارتکاب به اعمال مخربی مانند تخریب ، مخالفت  و

گستاخی  با  بزرگترها  روبرو خواهیم شد، لذا باید این اختلال  به  موقع  و

درست تشخیص داده شود.


تأثیر رژیم غذایی بر اختلالات ADHD

متخصص  روانپزشکی در  پاسخ  به میزان تأثیر رژیم غذایی بر ایجاد یا تشدید

اختلال  بیش فعالی گفت : تأثیر رژیم غذایی بر  ADHD   هنوز  به  اثبات  نرسیده

است، اما در مجموع توصیه می کنیم که از نوشیدنی های قندی و گازدار، چیپس،

پفک ، کاکائو، قهوه، نسکافه و غذاهای آماده و تند و پرادویه که محرک  هستند  ،

پرهیز شود.


درمان دارویی و غیردارویی بیش فعالی

سفید چیان ، با تأکید بر لزوم درمان دارویی این بیماری اذعان داشت : در مرحله

نخست  درمان دارویی تحت نظرروانپزشک لازم است وتردیدی در درمان دارویی

این  کودکان  وجود ندارد،اما در مرحله دوم باید سایردرمانهای غیردارویی  مانند

مشاوره یاروان درمانی توسط همکاران روانشناس بالینی انجام شود.وی بااشاره

به  اهمیت ادامه درمان درمحیط مدرسه یامهدکودک افزود:یک مسئله بسیار مهم

در  درمان این است  که خانواده باید اولیا مدرسه را در جریان بیش فعالی  کودک

بگذارد تا اولیا مدرسه از آموزش ها و تکنیک های کودکان بیش فعال استفاده کنند.


توصیه های غیردارویی در درمان کودکان بیش فعال

متخصص  روانپزشکی  ضمن توصیه های  غیر  دارویی برای  درمان  بیش  فعالی

عنوان کرد :  پدر  و مادر باید  این  اختلال را  بشناسند  و  با  مطالعه  و  مشاوره

سطح  آگاهی  خود  را نسبت به این بیماری افزایش دهند ، عدم شناخت  درست

از  این  بیماری  توسط والدین  باعث می شود که در رفتار با کودک  و  درمان  او

دچار  مشکل  شوند .خانواده باید درک کند که رفتار کودک از  روی اختلال  است

و  عمدی  در  کار نیست ، قوانین خانه باید  شفاف  و خلاصه و  کوتاه  باشند  تا

کودک به طور دقیق انتظارات والدین را بداند، در واقع کودک با درمان توانایی

موفقیت  را  بدست خواهد آورد . سفیدچیان ،  با تأکید بر تمرکز  بر  روی نقاط

مثبت کودک  توصیه کرد : شرکت دادن کودک در کارهای هنری و ورزشی، بیشتر

از حد توان از فرزند انتظار نداشتن، آرام و شمرده سخن گفتن با کودک، داشتن

ارتباط چشمی مناسب، داشتن برنامه منظم برای خواب و غذا از جمله توصیه

های  موثر  در ارتباط  با  این  کودکان است .این کودکان به سختی خود  را  با

تغییرات تطبیق می دهند مثلا اگر محل زندگی کودک  تغییر  کند  باید  از  قبل

این  آمادگی  برای  جابجایی  را  در او ایجاد کنند و ناگهانی نباشد  ،  همچنین

بسیاری از موقعیت های ناراحت کننده مانند نشستن در سخنرانی ها یا کلاس

های طولانی‏، خرید در فروشگاه های بزرگ تحریک کننده سیستم عصبی کودک

بوده و باعث تشدید علائم بیماری خواهد شد.متخصص روانپزشکی با تأکید

بر پرهیز از تنبیه بدنی کودک گفت: برای تربیت این کودکان باید از پاداش و

تنبیه  رفتاری استفاده کنیم معمولا این کودکان به دلیل نوع رفتارهای  ناآرام

خود  عموما  توسط والدین تنبیه می شوند که متأسفانه  بسیار تشدید کننده

خواهد بود . خانواده ها باید نسبت به این اختلال بسیار صبور  و   واقع  بین

باشند  که نیازبه درمانی طولانی مدت دارد، لذا نباید انتظار بهبود یک شب را

از کودک داشته باشند.


منبع: نی نی سایت

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *