رابطه دیابت و استرس

 

 

رابطه دیابت و  استرس

 

رابطه دیابت و استرس

 

شکی نیست که استرس باعث وخیم تر شدن هر نوع بیماری می شود. مبتلایان به

دیابت نیز مستثنی نیستند و آنها نیز با ابتلا به دیابت،دوره ای از بحران های روانی

را سپری میکنند که ممکن است باعث شودتعادل درقندخون و کنترل بیماری دیابت

باتاخیر مواجه شود،بنابراین این افراد ازنظر روانی به آموزش ومشاوره نیازدارند.

 

با پیمان حاضر در ادامه مطلب همراه باشید…

 

استرس در افراد مبتلا به دیابت 4 علامت ایجاد می کند:

1. علایم هیجانی و عاطفی: در نشانه های هیجانی و عاطفی فرد بی قرار، خشمگین

و زودرنج است. گاهی هم احساس گناه می کند یا به سرزنش خود می پردازد.

2. علایم شناختی: در این مرحله فرد دچار اختلال در حافظه، تمرکز و توجه میشود.

فراموشی،تصمیم گیریهای اشتباه وهجوم افکار منفی همراه با یاس نیز وجود دارد.

3. علایم رفتاری: بیمار به دلیل استرس زیاد دچار بی اشتهایی یا پرخوری می شود

که هر 2 شکل آن برای فرد دیابتی مضر است. پرخاشگری،  دندان قروچه، آشفتگی،

دست پاچگی و اختلالات جنسی جزو انواع دیگر استرس های رفتاری هستند.

4. علایم جسمانی: نشانه های جسمانی مانند سردرد، تنگی نفس، تنفس تند، تعریق،

افزایش فشارخون،گرفتگی ودرددرعضلات شانه ومفاصل،احساس خستگی شدید،

اختلالات خواب، لرزش در صدا،ناراحتی های پوستی،اختلال در سیستم ایمنی بدن

و اختلالات در دستگاه گوارش از این گروه هستند.


شباهت علایم استرس و افت قند

نکته مهم این است که نشانه های افت قندخون و استرس شباهت زیادی به هم دارند.

روش افتراقی برای تشخیص بدین گونه است؛ ابتدا  قندخون اندازه  گرفته  شود. در

صورتی که گلوکومتر وجودنداشته باشدبایدیک ماده زودجذب قندی مصرف شود.اگر

نشانه های جسمانی به دلیل افت قندخون باشد، با خوردن یک  ماده خوراکی  بعد  از

مدتی برطرف خواهد شد. در غیر این صورت استرس وجود دارد.

راه های مقابله با استرس

راهکارهای مقابله با استرس را از یک منظر کلی می توان به انواع زیر تقسیم کرد:

 

1. انکار: روش اول انکار است که روش نادرستی محسوب می شود و در بعضی از بیماران

دیده می شود. فرد بیماری را جدی نمی گیرد وسعی دارداز واقعیت فرارکندوبادلیل تراشی

وسرزنش خود ودیگران از موضوع فرارمیکند.گاهی هم به رفتارهای پرخطر مثل پرخوری،

مصرف الکل و حتی کار کردن بیش از حد و… روی می آورد.پس بیمار باید هرچه سریع تر

از مرحله انکار خارج شود.

2. حل مساله: روش دوم استفاده از روش های مقابله سالم است. در این موارد معمولا فرد

به کمک نیاز دارد. منبع استرس مشخص میشود وباحفظ آرامش بهترین راهکاربرای مقابله

پیدا خواهدشد. مقابله با استرس باچند توصیه ساده عملی نیست وفردباید چند روشی که

روانشناس توصیه میکند،چند هفته انجام دهدتابه تدریج به شیوه جدید زندگی عادت کند.

1-2. تغییر تفکر: مرحله اول در این روش تغییر در تفکر است و فرد پراسترس باید به دقت

فکر کند و به این 3سوال جواب دهد:آیاطرز فکرم درست است؟ اگر فرد دیگری درموقعیت

من بود، به او چه می گفتم؟فرض کنیم اتفاق افتاده است،درحال حاضر چه کاری میتوانم

انجام دهم؟

2-2. اصلاح عادت ها: تغییر دیگر در شیوه زندگی، دقت در آداب خوردن و خوابیدن است.

مصرف آب باید به مقدار کافی باشد. خواب بیماران مبتلا به دیابت باید کافی باشد.خواب

یک فرد بالغ حدود 8-7 ساعت است. با افزایش سن، تعدادساعات خواب کمتر میشود.غذا

خوردن این افراد باید با آرامش کامل ومطابق توصیه های پزشک باشد.کارهای لذت بخش

را نباید از زندگی حذف کنند و تحرک باید به اندازه کافی باشد.

3-2. آرام سازی ذهنی عضلانی: آموزش آرام سازی ذهنی عضلانی نیز حتما باید زیر نظر

روان شناس انجام شود. استرس باعث سفت شدن عضلات، تپش قلب و تند شدن تنفس

می شود. در این روش به فرد آموزش داده می شود که در طول1 دقیقه حدود12-10 بار

نفس بکشد. عضلات کل بدن با 10 شماره سفت و با 10 شماره شل می شود. در نهایت به

آرام سازی ذهنی می رسیم. در ذهن فضایی مانند یک جنگل سرسبز و آرام تصور میکنیم

و خود را دارون آن فضا تجسم می کنیم.

 

رابطه دیابت و  استرس

یکی از نشانه های استرس سردرد است

یادمان باشد که…

1. زندگی همیشه مطابق میل ما پیش نمی رود. باید با مسایل و بیماری ها کنار آمد.

 

2. نمی توانیم از همه اطرافیان انتظار داشته باشیم که ما را قبول داشته باشند. 60

درصد افرادی که اضطراب دارند به این دلیل است که نمی توانند نظر مساعد دیگران

را جلب کنند. هنگام ازدواج به صراحت درباره بیماری با همسر  آینده  یا  خانواده او

صحبت کنید و از پذیرش و رد پذیرش آنها نگران نباشید.

3. بامسائل زندگی روبروشوید.اجتناب ازواقعیت نسبت به روبرو شدن با آن به مراتب

کار دشوارتری است. به هیچ وجه خود را سرزنش نکنید.

4. وقتی فردی دچار تفکر همه یا هیچ است، تفکر او حد وسط ندارد. مثلا فرد مبتلا به

دیابت این انتظار را دارد که قندخون ناشتا در او مانند افراد سالم 100یا زیر100باشد

یا در طول بیماری دیابت هیچ مشکلی برایش ایجادنشود.این نوع طرزتفکرفقط باعث

آزار بیمار می شود.

5. فاجعه سازی نکنید. ممکن است فرد دیابتیک فکر کند با این  بیماری  دیگر نمی تواند

کار کند. این شیوه تفکر کاملا اشتباه است. بیماران دیابتی مانند  افراد  غیردیابتی می

توانند حضور فعال و موثری در جامعه داشته باشند.

6. پیش‎بینی اشتباه را کنار بگذارید. جملاتی مانند:  «بالاخره پای  من  قطع می شود»،

«بالاخره چشمم را از دست می دهم»، پیش بینی های اشتباهی  هستند. افرادی  که به 

بیماری خود اهمیت می دهند و قندخونشان را کنترل می کنند دچار  عوارض  ناشی از

دیابت نمی شوند.

7. به خودتان برچسب نزنید. بعضی از افرادمبتلابه خودشان میگویند«بیمار»،«قندی»،

«بی عرضه»،«گناهکار»و…این برچسب ها اعتمادبه نفس وکیفیت زندگی راازنظر روانی

پایین می آورد.

8. هر حرفی را به خود نگیرید.گاهی دریک جمع دیگران درباره مضرات پرخوری وچاقی

صحبت می کنند و فرد مبتلا به دیابت فکر می کند به او طعنه می زنند.


منبع: پرشین پرشیا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *